Ouders: wat moet je er mee?

Burgers worden steeds mondiger, en ouders zijn daar geen uitzondering op. Ze verlangen of eisen een hoger schooladvies voor hun kind. Ze eisen tekst en uitleg als een school een maatregel neemt tegen een personeelslid, of dat juist niet doet. Ze verlangen dat de leerkracht op ieder moment van de dag klaarstaat om hen te woord te staan. En als ze hun gelijk niet krijgen, stappen ze -steeds vaker- naar de rechter. Als je niet beter wist zou je denken dat alle ouders kleuters zijn.

Andersom merk ik ook met regelmaat dat directeuren, leerkrachten en ook bestuurders ouders vaak als ‘lastig’ beschouwen. Ze bemoeien zich met het beleid, ze blijven maar vragen stellen, ze roepen welke leerkracht ze het liefst in de klas van hun kind zien. Maar ja, ouders zijn natuurlijk wel nodig voor schoolreisjes, spelletjesochtenden, Sinterklaasvieringen en de MR.

En dan hebben we nog de overheid. Soms vindt het Rijk dat de positie van ouders versterkt moet worden, dan weer maakt de staatssecretaris zich zorgen over de toename van juridische procedures tegen scholen. Vaak wordt het bestaan van ouders ook simpelweg genegeerd. Is de jeugd te dik? Dan moeten scholen meer gym geven. Blijkbaar is het geen optie om ouders te vragen de bakfiets of auto wat vaker te laten staan en het kind zelf te laten fietsen.

Al met al niet echt wat je noemt een gelukkig partnerschap. Maar hoe dan verder? Scholen en ouders kunnen toch echt niet zonder elkaar.

In situaties waarin conflicten bestaan, wijs ik directeuren, leerkrachten en bestuurders er altijd op dat veruit de meeste ouders hele prettige bondgenoten zijn, die gewoon het beste voor hun kind willen. Dat relativeert vaak enorm. Hetzelfde geldt als je tegen ouders zegt dat de school graag zijn best doet voor de leerling. “Denkt u dat echt?”, was de meest ontwapenende reactie die ik daar ooit op kreeg.

Voor al die ouders waarmee de school geen conflict heeft, is educatief partnerschap helemaal in de mode. Hoe geven we daar nou praktisch handen en voeten aan? Dat verschilt per school en per doelgroep. De ene groep ouders heeft opvoedkundige vragen, andere ouders zijn vooral geïnteresseerd hoe ze kunnen zorgen dat hun kind “gewoon” naar het gymnasium gaat. Wat in ieder geval nodig is, is dat ouders en school vertrouwen op elkaars positieve intenties, en duidelijk maken wat ze van elkaar verwachten.

Neem de ander serieus, dan wordt je zelf ook serieus genomen.